Buurten in de hoofdrol

Iemand van buiten Zaandam zal niet direct de verschillen tussen de Zaanse wijken opvallen, behalve dan in architectuur misschien en in de inrichting van pleinen en wegen. Maar wie hier al jaren woont roepen namen als Vissershop, Westerkoog (‘Havenzathe’), Assendelft-Noord of Poelenburg een beeld op over de mensen die er wonen en over de sfeer die er heerst. Ook al hoeft dat beeld helemaal niet te kloppen. Zo heeft de Nederlandse overheid er enkele van betiteld als ‘krachtwijk’, terwijl de bewoners dat beeld er zelf niet direct van hebben.

Hoe een buurt leeft en of er überhaupt wel een buurtleven aanwezig is, laten documentaires en films elk op eigen wijze goed zien. Een wijkagent legt in de documentaire
Zomer in Van der Pek uit dat hij zo van deze Amsterdamse volksbuurt houdt, omdat de bewoners hier nog echt om elkaar geven. Ze zoeken zelfs nog hun vertier binnen de buurt. Plaats daar tegenover eens de hoofdrolspelers uit Todd Fields Little Children. De twee hoogopgeleiden starten, uit onvrede en gevangen als ze zich voelen in de codes van deze ‘upper-middel class’ wijk, een uitzichtloze relatie. Ze zijn hèt voorbeeld van de netwerkstedeling.

Een jaar lang heeft Stichting Babel aandacht besteed aan Zaanse wijken in verandering. Nu, tot slot, wijdt zij in samenwerking met Filmtheater deFabriek er een filmfestival aan onder de titel ‘De buurt lééft!( - de buurt in de film)’. Het gaat in dit programma, anders dan bij Babel gebruikelijk is, nu eens niet om de Architectuur met een grote A, maar om gewone architectuur die het decor vormt voor het dagelijkse leven. De meest actuele vraag ten aanzien van buurten is wel of er zoiets als binding tussen bewoners wel bestaat.

Neem een film als
Gran Torino van Clint Eastwood uit 2008. Hij legt een vergrootglas op wat er met een individu gebeurt als anderen tegen zijn zin contact met hem maken. De film speelt zich af in Highland Park, een buurt in Michigan die met zijn afgebladderde huizen en slecht onderhouden tuinen veel weg heeft van een achterstandswijk. Walt Kominski (Eastwood zelf) houdt de door hem zo belangrijk geachte beschaving nog hoog door zijn grasmat iedere dag zorgvuldig te maaien. Langzaamaan wordt hij door verwikkelingen bij de buren het buurtleven ingezogen en komen we steeds meer over zijn krampachtig verborgen gehouden verleden te weten.

Een alledaags woongebouw geeft de banden die er bestaan tussen zijn bewoners voor een achteloze passant ook niet zomaar prijs, maar documentaires kunnen ons letterlijk achter de voordeur brengen. Mooie voorbeelden daarvan zijn
Chicagoblok, verhalen uit de lift (Ingeborg Jansen, 2008), een immens flatgebouw in Antwerpen en ook De Spaghettiflat (2007) van Daniela Tasca. De titel slaat op een flatgebouw in Poelenburg, waar in de jaren zestig veel Italiaanse gastarbeiders werden gehuisvest. Het zijn vaak veranderingen - de sloop van een buurt, de komst van een vreemdeling - die de al of niet gevoelde saamhorigheid tussen bewoners op de proef stelt of versterkt.

Poëtisch en schrijnend tegelijk is wat dat betreft Floris-Jan van Luyns
De Onverboden Stad, waarin hij de reacties registreert bij bewoners van een 14de eeuwse steeg in Peking op de naderende sloop. En als er één wist wat door grootschalige vernieuwing aan een levendige buurt verloren kon gaan dan was het wel Jane Jacobs, de Amerikaanse stadssociologe en buurtactiviste die in 2006 overleed. In Urban Goddess wordt duidelijk hoe actueel haar denken over het goed functioneren van buurten nog is.

In speelfilms vormen buurten natuurlijk altijd een decor, maar ze spelen ook een belangrijke rol in de ontwikkeling van het verhaal. Een klassieker als
La Haine van Mathieu Kassovitz uit 1995 bijvoorbeeld schetst raak de sfeer van de jongerenproblematiek in de Parijse ‘banlieus’, juist door het af te zetten tegen het levendige centrum van de stad. Verschillende inleiders waaronder filmcriticus Hans Beerekamp, filmmakers, stadssocioloog Leon Deben, architect Herman Hertzberger, schrijver Jan Donkers en velen meer zoomen in op de achtergronden van de vertoonde films en documentaires.
 

Gerrit Teders, voorzitter Stichting Babel